#اللهم‌عجل‌لولیڪ‌الفرج

اگر تمام کودکان غزه را هم بکشند …
باز هم مادری کودکش را در سبدی خواهد گذاشت و خدا او را بزرگ میکند
*آنقدر بزرگ که کاخ فرعونیان فرو بریزد …*

لو قتل كل أطفال غزة
مرة أخرى، ستضع ام طفلها في السلة
و الله یرعه يعظمه
كبيرة بما يكفي لتدمير قصر الفراعنه

گروهی برای بردن خردسالان در حالیکه دنبالشان می کنند و می‌خندانندشان و
می‌گویند دختر سه ساله‌ای منتظرتان است.

گروهی برای بردن کودکان در حالیکه به سوالات بی شمارشان جواب می دهند
و بقیه‌ش را به عبدلله می‌سپارند.

گروهی برای بردن نوجوانان در حالیکه
قربان قد و بالایشان می‌روند و قول گعده‌های بهشتی با مدیریت یک نوجوان سیزده ساله را به آنها می‌دهند.

گروهی برای بردن جوانان درحالیکه از مقاومت شان تعریف می‌کنند و از رذل بودن دشمن‌شان عصبانی اند. تحلیل روایت‌های مشابه را علی اکبر قرار است برایشان انجام دهد.

گروهی برای بردن زنان آمده اند در حالیکه قول خوب بودن حال بچه‌ها و وابستگانشان را به آنها می‌دهند و می‌گویند بانویی که شما را درک می‌کند و خودش شهیده و مادر شهید است منتظرتان است.

و گروهی برای بردن مردها آمده اند و
می‌گویند مهم نیست در زمان حیات‌تان
نمی‌شناختیدش. مهم این است که مثل او عزت‌تان را به زندگی با ذلت نفروختید.

ببینیدش در لحظه عاشقش می شوید.
مگر می شود دوست نداشت سیدالشهدا را‌؟

و گروهی مسئول پخش موسیقی معراجند.

با هر روحی که بالا می رود یک بار
می‌خوانند: بای ذنب قتلت؟

قیامتی است امشب آسمان غزه.
قیامتی که زمین بازی را عوض خواهد کرد.

شیطان همه سربازان‌ش را کنار هم جمع کرده است.
شیطان هم متوجه شده که به پایان نزدیک شده است.
وعده خداوند قطعی است
ان‌شالله به زودی خون پاک مظلومین، طاغوت‌ها را نابود خواهد کرد

روزی در محوطه ی پایگاه مشغول کندن علف های هرز بودم.

با بیل، لجن های اطراف درخت ها را تمیز میکردم.بدنم خیس عرق بود.فرمانده ی پایگاه_شهید بابایی که آن موقع درجه سرهنگی داشت_در حین عبور مرا دید.جلو آمد و سلام کرد.گفت:<<بابا جان!چه کار میکنی؟>>

گفتم:جناب سرهنگ! دارم اطراف درخت ها را بیل میزنم.

ایشان دفتر یادداشتی را که دستش بود، به من داد و بیل را از من گرفت و بدون توجه به نگاه تعجب آمیز پرسنل که از آنجا عبور میکردند، شروع به بیل زدن باغچه کرد.

منبع:سیره شهدای دفاع مقدس/اخلاق متعالی/ص75

آقا سیدمحمدشفتی،یک جگرخریده بودوبه منزل میبرد.درراه حیوانی را بابچه هایش دید. ترحم نمود ومقداری از جگر راجلوی آنها انداخت. سپس مقداری دیگر، تااینکه تمام جگر را به آنها داد. گویاسیدتشخیص داده بود که آنها احوج ونیازمند تر از اهل منزل هستند.از همانجا باب حکمت ومعرفت  به رویش گشوده شد.

منبع : جرعه ای از زمزم عرفان ، محمد ری شهری،ص 117